Dani over Dani

 

Over mij valt eigenlijk niet zoveel te vertellen ☺ Zelf heb ik echter geen gebrek aan woorden, daarom staat deze pagina toch vol.☺

Ik ben getrouwd en woon in Eindhoven. Ooit waren er honden in huis en zelfs een paar jaar een puberjongen, die allemaal op hun eigen manier de boel lekker op stelten hebben gezet. Met alle drie hebben we veel gelachen, al kostten ze ons ook veel energie.

Nu is het stil en hoor je vooral het geratel of gezoem van mijn laptop. Of het muziekje dat mijn man of ik erbij opzetten. Dat mag van alles zijn, als het maar enigszins swingt. Met een mok thee en chocolade, of een doosje dropje erbij, kan ik dan een hele tijd doorwerken.

Als Facebook of internet me tenminste niet teveel afleiden! Want al die berichtjes en mailtjes van collega's vind ik maar wat leuk! Ik ben dan ook een fan van onze 'eigen' genootschap, het Valentijngenootschap. Nog meer na mijn nominatie voor de Valentijnprijs 2019, natuurlijk, maar vooral vanwege het contact met andere schrijvers.

Dat is zo leuk vanwege de herkenning en alles wat je van elkaar kunt leren.

 

En natuurlijk is er de research die ik moet verrichten voor mijn romans en verhalen. Tijdens het napluizen van de geschiedenis voor mijn historische romans kan ik moeilijk op tijd stoppen. Van het een kom je op het ander en het is allemaal even leuk of interessant!

 

Ik ben met schrijven begonnen na mijn 43e. Voor die tijd leek schrijven me helemaal niets, zo saai! Terwijl ik altijd verhalen verzon in mijn hoofd. Maar daar zat beeld bij, dat scheelt een hoop schrijfwerk ;-) Toen ik eenmaal begon om zo'n verhaal eens uit te werken, was ik niet meer te stoppen. Verhaal na verhaal en boek na boek trommelde ik weg op mijn vintage laptop. Toen ik eenmaal uitgevers had gevonden, kwamen die boeken ook één voor één op de markt. Intussen schrijf ik er weer nieuwe bij, maar mijn voorraadje is nog niet uitgeput. De plots in mijn hoofd ook niet! Van eigentijdse romans ging ik naar de historische streekroman van rond 1900 en ineens diende de Regency zich aan in mijn hoofd en daar MOEST ik gewoon gehoor aan geven. Het is dringen van binnen met al die hoofdpersonages die op papier willen komen. En dan vergeet ik nog mijn kinderboeken te noemen. Die staan tegenwoordig op een laag pitje, met uitzondering van de prentenboeken die ik maak samen met illustrator Ilaria Conalbi. Haar stijl is zo bijzonder, ook daar MOEST ik gewoon iets mee doen.

 

Wat voer ik nog meer uit:

In real life bezoek ik graag samen met mijn lief oude stadjes en musea. Kunst en de tijd van vroeger zijn dan favoriet. Uit eten gaan of een bioscoop bezoeken blijft ook leuk. 

Een paar keer per week ga ik wandelen in het bos met een schat van een labradoodle.

Dan wordt Dani ook eens gelucht.

Verder ben ik mantelzorger voor mijn moeder van bijna 96, die nu in een verpleegtehuis zit, maar nog best veel aandacht en extra zorg nodig heeft.

 

Eigenlijk ben ik heel graag creatief bezig met mijn handen. Voordat ik ging schrijven, heb ik van alles gedaan op handwerk en knutselgebied en ik heb er een hobbykamer vol materiaal aan overgehouden voor 'je weet maar nooit'. Ik krijg ook nog steeds nieuwe ideeën. Maar met snel overbelaste schouders en het schrijfwerk dat door moet gaan, zullen die spullen nog wel even blijven liggen.

Dat is niet zo erg omdat je in schrijven elke vorm van creativiteit kwijt kunt (bijvoorbeeld door een kledingontwerp in een verhaal te verwerken) en sowieso blijft schrijven mijn lievelingsbezigheid.☺

Dit ben ik met een van mijn creatieve projecten, een hoed in 1900 stijl. De kunstbloemen die erop bevestigd zijn, komen voor een deel van een mandje van mijn oma (die al 47 jaar geleden is overleden) waar mijn moeder op haar beurt ook weer bloemetjes bijstak. Er zitten dus materialen uit verschillende generaties op de hoed. Familievoorwerpen bewaren is ook een van mijn liefdes en ik heb verschillende 'museum'kastjes. zoals ik ze noem. ☺ Soms wissel ik van inhoud.

Het leukste vind ik het om creatieve projecten te laten samenvallen met schrijfprojecten. Maar omdat ik eigenlijk niet zo handig ben (ik heb een leerstoornis die NLD heet, zie volgende pagina) kost het knutselen en handwerken me vrij veel tijd en ik moet nogal eens opnieuw beginnen of dingen overdoen voordat ze er aardig uitzien. Gelukkig wist ik vroeger niet dat ik NLD had, want dan was ik nooit aan al die leuke hobby's begonnen. ☺

Aan de andere kant was het wel makkelijk geweest als mijn omgeving het wel had geweten. Ook van mijn ADD en mijn milde vormen van dyslexie en cijferblindheid. Dan had ik misschien een minder grote hekel aan school gehad. ☺ Maar dan waren de commentaar van de leraren op mijn rapporten vast ook minder bloemrijk geweest :-p